شروع هر کلاس برای من به منزله باز کردن کتاب جدیدی است که هر جلسه آن صفحه های کتاب است و داستان بعضی از این کتابها تا ابد در ذهن من باقی میمانند ، داستان کلاسهایم نقطه های اوج و فرود دارد  وگاه روندی یکنواخت پیش میگیرد  و گاه پر از لحظه های باور نکردنی است.  بعد از مدتها در موسسه دوست عزیز و هم اتاقی دانشگاهیم مشغول به تدریس شدم , اینکه  تصمیم گرفتم در مورد کتاب کلاس جدیدم چند خطی بنوبیسم سری اتفاقات باور نکردنی صفحه عصر پنج شنبه است

حکایت اول

, "حضور اولین شاگرد زندگیم در کلاس". چندین سال پیشتر از این وقتی قدم به اولین کلاس زندگیم گذاشتم , عمر دانشجو شدنم از چند ماه نگذشته بود .اولین شاگردانم 5 نفر بودند یک کلاس مختلط که یکی از آن دختران دوست داشتنی محصل اول ابتدایی بود و دیروز او 17 ساله با شمایل یک دختر زیبای جوان که هیچ شباهتی به دختر یونیفرم پوش آن زمانها نداشت در صندلی مقابلم نشسته بود.اورا فقط با لباس فرم زرشکی رنگ , با سر آستینهای چهار خانه  به یاد می آورم ...(نشناختمش او بود که مرا  شناخت وبا واژه زمان آشناتر کرد)...من که هنوز پله هارا دوتا یکی میپرم و هنوز وقتی کلاسم دیر شده یا نشده  در خیابان میدوم ،از دیدن پفک لذت میبرم و تاب سواری در پارک برایم شیرین است، ماشین زمان ایستاده من با تلنگر دیروز ثانیه ای به جلو رفت .شاید از امروز ثانیه های زندگیم سرعت بیشتری بگیرند...........

حکایت دوم

همه ما تمایل داریم, جاده یکنواخت زندگی را با پرداختن به کارهای مختلف, مبدل به مسیری دلچسب , پر از منظره های آرامبخش کنیم این روزها عکاسی , بک گراند  و یااسکرین سیور جاده  عمرم را رنگ میبخشد و از بودن در آن جاده و ثبت کردن لحظه های دلخواه ,لذتی وصف نشدنی میبرم جشنواره آش به رسم هرساله میزبان شهر بی اتفاق زنجان بود و من هم دوربین به دست , همه چیز را در قاب زمان منجمد میکردم .در عکسی که حتی قصد کارگردانی هم نداشتم اتفاق جالبی افتاد مجسمه یک زن قجری که تشت مسی بر سر گرفته در کادر من بود و در مقابل دختری موبایل به دست رو به جلو در حرکت و من نام این قاب دلخواه را زن,دیروز, امروز گذاشتم .

دختر همان عکس عصر پنجشنبه پر حادثه بر صندلی کلاس من تکیه زده بود.بی آنکه من چهره اور ا ببینم فقط تشابه شالی موجود که در عکس بر سر داشت  مرا واداشت به رسم شوخی ,(احتمال وقوع چنین پدیده نادری را هم در ذهنم نداشتم) سوال کنم که موبایل نوکیای قرمز و سیاه داری؟ و جواب مثبت بود ,میزان شکم به یقین نزدیکتر شدم و گفتم چند روز پیش در جشنواره آش بودی؟ و...

سوژه عکسم از قاب ثابتی که میخواستم تا ابد آنجا زندانیش کنم  رها بود  ...

راه پر از دست انداز.اصلا شبیه به تونل وحشت گاهی اوقات مثل دیزنی لند وسوسه بر انگیز اما فانتزی ، در این خوف و رجای هم زمان ،دنیای اضداد ،..... تمام صفات متضاد عالم همه یکجا جمع .سی پی یو ذهنم ناقص از تجزیه و تحلیل ،تا فکر میکنی که میفهمی ،یه سیستم جدید اومده تو بازار .  

در این خستگیها ،

خدایا  اگر بخوام که طوفانهارو مثل نسیم برام لذت بخش کنی حرف عجیبی زدم؟ اگه بخوام کسی از دستم آزار نبینه چی؟ یا اگه بخوام ناامید نشم چطور؟،خداوندا نا امیدی رو از همه ما دور کن.

خدایا خدایا

به خاطر تمام چیزهایی که دادی/، ندادی،دادی پس گرفتی،ندادی بعدا دادی،ندادی بعدا می خوای بدی،دادی بعدا می خوای پس بگیری،داده بودی و پس گرفته بودی،اگه بدی پس می گیری،پس گرفتی دادی،پس گرفتی بعدا می خوای بدی،اگه می دادی پس می گرفتی،نداده بودی فکر می کردیم دادی و پس گرفتی،

!!! خلاصه سرتو درد نیارم به خاطر همه شکر

دوستانم محتاج دعا

دستان بینا

فرود غم بر زمین و رگبار ناامیدی همچون لباسی، تن ظریف و روح سرشار از احساس دختران را در بر میگیرد ،با کوچکترین تلنگری خود را در آخر راه میبینند و در حضور نا امیدی ،جسارت، تنها غایب کلاس زندگیشان میشود..

امروز که طوفان خودکشی ساحل دل دختران جوان شهر را در هم میکوبد و هر روز دیوار خانه ای سیاه پوش پارچه های  همدردی است و صندلیهای کلاسهایم جانشین همکلاسان مغمومی هستنند که دوستانشان موجهای دریای زندگی را تاب نیاوردند و من نشسته بر تنها تک صندلی مقابل این  نا امیدان زندگی، یگانه واعظ کلاسهایم هستم وکلمه پشت کلمه دور از نصیحت   ، با حمد با مهر با دوست داشتن عالم و آدم با لمس تنه درخت با بوییدن گل با لبخند به خورشید صبح  قصد دارم زندگی را به آنها بیاموزم ،اما ...

الناز

بوسه خواهم زد بر دستان بینای تو ، روح پر مهرت را در آغوش میکشم ، گل با سر انگشتانت آشناست و روح دریایت بیم دریایی شدن ندارد و بیناست از موج نمی هراسد و تو به من جسارت زندگی بخشیدی ، دستهای مرا بگیر ،من که خسته قصه های خودم و دختران به ظاهر بینای کلاسهایم هستم ،میخواهم با تو دریایی شوم .تو و دوستانت زندگی را بهتر از هرکسی معنا میکنید .کاش قلبهای ما د رکلاس انگشتان تو بنشینند و همرا با تو نقش خورشید عشق را در جهان رسم کنند .من و تمام دختران شهر را به شاگردی میپذیری؟

نقش مهر،طرح نور بر گل میزنی و ...

شب گرم تابستانی با باد دلچسبی که هرچند دقیقه از لابلای سنگهای کوه صورت را نوازش میکرد .دسته دسته خانواده ها با زیر انداز ، کودک، پیر  و جوان همگی دور هم جمع شدند تا لحظات هیجان بازی فینال جام جهانی را باهم قسمت کنند .سینما سنگی گاوازنگ این کالزیوم در مقیاس کوچک میزبان تماشاگران خانوادگی شد تا در کنار هم ثانیه هایی را که نمیتوانند در  سکوی ورزشگاه کنار هم باشند تجربه کنند .موقعیت گرد و طبقه طبقه این کالزیوم امکان شبیه سازی ورزشگاه را فراهم کرد دسته دسته جوانها هم به جمع خانوادگی افزوده شدند وووزلای ایرانی همیشه در صحنه ورزشگاه آزادی هم تداعی گر یک ورزشگاه واقعی بود در سمت راست قرمز  و در سمت چپ آبی رنگ، کری خوانی بین طرفداران هلند و اسپانیا فراوان بود ،عده ای از جوانها هم با ضربه زدن به پشت سطل آشغالهای فلزی ارکستر   ورزشی خودرا تکمیل کردند .هیجان به قدری زیاد بود که  فوتبال شب گذشته برایم فوتبال همیشگی نبود ،بازی هر لحظه هیجان آمیزتر میشد در ابتدا اسپانیا کنترل میدان را در دست خود داشت اما رفته رفته هردو تیم پایا پای پیش رفتنند گاهی اوقات از لابلای تشویقها کلماتی از صدای فردوسی پور هم شنیده میشد کاملا به این نتیجه رسیدم که در نبود هیجان ورزشگاه و تماشگران اطراف ، در خانه فقط صدای فردوسی پور است که هیجان بینهایت را به تماشاچی پای تلوزیون میبخشد و به تنهایی نمایشنامه رادیویی فوتبال ایران را بازی میکند  و الحق هم که خوب به ایفای نقش میپردازد. حال فوتبال بی فردوسی پور هم خالی از لطف نبود ،در آخرین دقایق اسپانیا برنده بازی شد و من باز هم متوجه شدم این هشت پا بهتر از هر کارشناسی برنده را میشناسد .فوتبال به انتها رسید و زن ومرد و پیر و جوان در کنار هم چند ساعتی لذت یک فوتبال را بردند

عکسها: مازیار محمدیون

سینما سنگی گاوازنگ

بسم الله الرحمن الرحیم

و جعلنا من الما کل شی حی

آب هم نالد که کو آن آبخوار

لیلی با اجرای استاد مسعود حسینی

امسال گویی روزگار من با آب روان پیوند خورده و گویی آب خود به سراغم آمد . ایزد آب باران رحمتش بر سرم ریخت .گویی هرجا که قدم میگذارم زمین و خاک نیست که در آب هستی شناورم عنصر ماه تولدم نیز آب است و هر روز آب اشارتی با خود دارد .

به امیدخدا کار   بر روی پایان نامه ام از اردیبهشت ماه باران و آب شروع شد .

برسی باستانشناختی آب و سازه های آبی قنات/آب انبار /بند/سد.............

راه دریایی و دل دریایی

بنابراین واژه جشن برای اطلاق مراسمی به کار می‌رفته است که مراسم آیینی و دینی را با سرور و شادمانی توامان سازند. به عبارت دیگر جشن یعنی ستایش همراه با سرور و شادمانی و در این میان جشن نوروز، جشنی است آیینی به منظور قدردانی از قوای طبیعت و در عین حال ستایش پروردگاری که نعمت‌های گوناگون طبیعت را جهت بهزیستی نوع بشر، در دل طبیعت، ارزانی داشته است.

معانی نمادین آب

سامانه‌های فرهنگی کشورهایی که هم عرض با دریا هستند، بیشترین نوع تحلیل‌ها را نسبت به آب دارند. دریای بیکران که حاصل قطره قطره زندگی است، با ساحل امن در هم آمیخته می‌شود و مفهوم «دل دریایی» و «دریا دلی» را به عنوان صفت مردان دریا رقم می‌زند. زنان با پوشیدن لباس سفید به استقبال همسران دریانورد خود می‌روند تا حکایت از یک حیات دوباره را نوید دهند و به مردان خود بگویند که شجاعت شما را تبریک می‌گوییم. پیکران دریاها، با امواج خود خاطره قله‌های سخت را که برای کوه نوردان مطرح است برای دریا نوردان تداعی می‌کند و به این ترتیب «نماد آب» صاحب معنا می‌شود. معانی نمادین آب را می‌توان در سه مضمون اصلی خلاصه کرد: چشمه حیات ، وسیله تزکیه و مرکز زندگی دوباره ، این سه مضمون در قدیمی‌ترین سنت‌ها و آیین‌ها با یکدیگر تلاقی می‌کند و ترکیبات تخیلی گوناگون و در عین حال هماهنگی را شکل می‌دهند.
برای دریا نوردان و سنت‌های مرتبط با آن. آب مرکز زندگی دوباره است. آنان دریا را وسیله حیات و جریان زندگی می‌دانند. آنان از پیشینه‌های تاریخی دریافته‌اند که به مدد دریا، سرزمین‌ها به هم مرتبط شده و با رفت و شد، از حال اقوام با خبر شده‌اند. داشته‌ها با سرزمین‌هایی که نداشته‌اند تقسیم شده و شناخته‌های یک سرزمین به سرزمین دیگر رفته و باعث «روشنایی» که از آب الهام گرفته است شده‌اند. راه دریا «ایتالیا» را با اسکناس و پول «چین» آشنا می‌سازد وقتی که فرماندار یک قطعه اسکناس چین را که از دست مارکوپولو گرفته است. به تصور آنکه بریده کاغذی بیش نیست، از سر نادانی قطعه قطعه می‌کند مارکوپولو در جواب به او می‌گوید که به میزان 260 گرم طلای ناب را از دست داده است!
برای معناشناسان و عرفاً آب نشانگر نامحدود بودن امکانات است. آب در برگیزیده تمامی نیروهای بالقوه و بدون شکل و حاوی تمامی نویدهای پیشرفت است. جالب آن که تمدن‌های دریایی، علت پیشرفت خود را همیشه بر مبنای آب دریاها و این‌که توانسته‌اند آن را از طریق شناور، مطیع کنند و به آن شکل دهند. تفسیر کرده‌اند.
در نمادهای دریایی پیر دریا معنا و معرفت‌شناسی است که با راه یافتن به مخزن عظیم از نیروی بالقوه آب و گرفتن نیرو از آن، به اسطوره تبدیل شده است.
«ریک ودا» آب را زندگی بخش، نیروبخش و مصفا تعریف می‌کند و آن را همان قدر که در زمینهمعنوی می‌ستاید، در زمینه

از نمادگرایی در قدیم، آب به عنوان چشمه‌ باروری زمین و ساکنان آن، می‌توان به نماد تحیلی آب، به عنوان چشمه باروری دست یافت. کشتیرانی، نشانگر جریان وجود انسان در معرض سختی‌هاست تا که با در نوردیدن دریاها، به خواسته‌ها و نیازها دست یافت.

در فرهنگ نمادها، آبی از ژرف‌ترین رنگ‌هاست. نگاه، بدون آنکه به مانعی برخورد کند با مفهوم آن در هم می‌آمیزد و تا بی‌نهایت پیش می‌رود. گویی که در این میان رنگ آبی، موانع بر سر راه درک شدگی را می‌شکافد. به این ترتیب، آبی، غیرمادی‌ترین رنگ‌هاست. طبیعت، آبی را، جز برای نشان دادن شفافیت عرضه نمی‌کند. آبی آسمان، خلیج نیلگون فارس، چتر آبی عشق. نسیم آبی صبح، کنید فیروزه‌ای. صحن آبی حوض و...
وقتی رنگ آبی برای یک شیء به کار می‌رود، آن را گره گشا می‌سازد به عنوان مثال، وقتی که صحبت از آسمان آبی می‌شود منظور آن است که از ابر، مه، دود و کدری پاک (گره گشایی) شده است. آبی، محل پیوند رویا و واقعیت است و جایی است که در آن، احساس آرامش می‌شود.
پرنده آبی، نماد پرنده خوشبختی است. آلیس در سرزمین عجایب از آینه آبی می‌گذرد و به دیگر سوی آینه می‌رود. در آن فضا، آبی، روشن و خیالی خشنودی‌آور است و رویایی است که در آن به کمک و یاری آبی، رویا جان می‌گیرد. تمام فضاهای رویایی، با رنگ‌آبی پردازش می‌شوند. خلوص مترادف با آبی است و جایی که آبی به کار می‌رود، معنای خلوص می‌خیزد. خلوص در عین آرامش و دقیقاً بر این است که در کاربرد پزشکی از این رنگ، گفته می‌شود که یک محیط آبی، محیطی آرام و تسکین بخش است.
تمثیل سفره آسمانی، سفره پر نعمتی است که اول صفت آبی بودن را با خود به همراه دارد و پس از خوردنی‌ها و نوشیدنی ها را.

آب و آبی و آینه بر سفره نوروز


آینه از ریشه واژه Speculation به معنای باریک اندیشی و تامل است. در فرهنگ ایرانی، نشان از گویایی واقعیت دارد.
آینه، چون نقش تو بنمود راست خود شکن آینه شکستن خطاست
آینه بازتاب روشنی آب و در نتیجه بیان واقعیت، راست گویی و صمیمیت است. روی آینه‌ای در موزه‌ای نوشته شده بود همچون خورشید، ماه، آب، طلا، روشن و درخشان باش و چون آینه، بازتاب ده، آنچه را که در دل داری.
آینه بازتاب آب است و آن هنگام که نور به خود می‌گیرد. به آبی می‌گراید، نور نیز در آب منعکس می‌شود و به آب روشنی می‌بخشد. نور در آینه، تا عمق بی‌کران دو آینه روبه رو، می‌درخشد و ژرفا به خود می‌گیرد. آب و آینه، شباهت می‌گیرند و آبی را می‌سازند و به این‌سان، سفره نوروز (سفره هفت‌سین نوروزی) با وجود آب و آینه، رنگ آبی به خود می‌گیرد!
سفره هفت سین نوروزی، ظرف آب و جام آینه را در کنار هم دارد. در شهرهای کویری کشور که قدر آب را صد چندان می‌دانند، رنگ ظرف آب، سفال‌ آبی رنگ است.
آینه در کنار ظرف آب، گواه صداقت و برکت و باروری است و وجود سبزه تکمیل این زنجیره حیات است.
صافی آینه بر سفره هفت سین، هشداری است به مخاطب، هشداری است به ما، که هر چه بیشتر صیقل ببینیم، پاک‌تر شویم و به این ترتیب، بهتر می‌توانیم صفا و صمیمیت را بازتاب دهیم.
پاک و صافی شود و از چاه طبیعت به در آی که صفایی ندهد آب تراب آلوده.
وجود آینه، رمز و راز گفتاری است بین ما. که در کناره سفره هفت‌سین نشسته‌ایم و آب، سبزه و ماهی درون آب. این لحظه‌ خلوتی است تا که یک سال عمر رفته را به محاسبه بنشینیم و طرح نو برای سال آینده ریزیم که منزه و پاک، رفیق گرمابه و گلستان باشیم.
از تو روزی چند اگر ماندم جدا ای آینه فارغ از یادت نبودم من، بیا ای آینه در وفا در محرمی در دوستی در غم‌خوری نیست همتایت به گیتی، مرحبا ای آینه عیب من با شخص من گفتی، ولی با غیر نه ای رفیق، ای بی‌ریا، ای با صفا، ای آینه در طریق دوستی ثابت قدم دیدم ترا گر مرا برگ و نوایی بود یا، ای آینه رازداری، راست گویی، یک زبانی، یک دلی چون تو نتوان یافتن

سال جدید و بهار باز هم در راهن میان تا به منو شما خبر بدن که هیچ چیز پایدار نیست حتی خود بهار .خوشحالم با اینهمه نه مثل گذشته ها که از اول اسفند گوشه تخته سیاه مدرسه تبدیل میشد به یک روز شمار عید الان هم خوشحالم که عید میاد و همین بهونه عید به من انرژی میده درست مثل اینکه شرکت کننده مسابقه دو هستیم و تایم اوت 29 اسفنده بدو بدو خرید /تمیز کردن خونه و همه وسایل/سبزه گذاشتن/آرایشگاه رفتن........ من که فکر میکنم زمستون فقط 2 ماه داره اسفند مثل پیش دانشگاهی ماه پیش عیده

قدیمترها تمامی عناصر اربعه مورد احترام بودندو هرچهار چهارشنبه اسفندجشن گرفته میشده و مربوط به یکی از این عناصر /چهارشنبه خاک /باد /آب و آتش که ما فعلا همین چهارشنبه آخری برامون باقی مونده که بسته به منطقه ای که در آون ساکنیم رسومات خاص  خودمون رو داریم در منطقه زنجان من چهارشنبه سوری رو به خاطر تخم مرغهای پیش گو دوست دارم معمولا مادر بزرگ  به تعداد تمامی اعضا خانواده تخم مرغها رو لای پوست  قرمز رنگ پیاز  با نخ میپیچه و در بین سبزی پلوی عید میگذاره و ماحصل شکلهای گوناگونیه که خبر از اتفاقات سال جدید میده  شاید باورتون نشه ولی اون سالی که دانشگاه قبول شدم عکس سردر دانشگاه به وضوح روی تخم مرغ افتاده بود .شکلهای دیشبم خیلی جالب بودن گمونم که امسال هم سال جالبی واسم باشه کافیه سال بعد آرزو کنید بعد نخ تخم مرغ را در حالیکه دعا میکنید باز کنید تا ببینید خدای مهربون امسال واستون چی میخواد

عید در راهه و من هر سال این دعا رو میخونم

دوستان عزیزم حتما در این جشن شرکت کنید

http://www.wurqun.blogfa.com/

خدارو صد هزار مرتبه شکر ترم جدید شروع شد

کلا از بی کاری متنفرم  واز حالا عزای اینو گرفتم که ترم آخرم البته پایان نامه باقی مونده و باید واسش از جونو دل زحمت کشید.

موضوعاتی که باید این ترم مقاله و پاور پوینت ازشون تهیه کنم به قدری شیرینن که میگم کاش صبحها سر کار نمیرفتم و ساعتها در کتابخونه صفحه نوردی میکردم بعد هم در نورهای مختلف روز و شب از طاق و قوس و کاشی و ازاره در و پنجره کتیبه ثلث و کوفی   و محراب عکس میگرفتم بعد تو شبستان شمالی مسجد  رو به حیاط و ایوان جنوبی میشستم و فکر فکر و بازهم فکر میکردم  بعد کاغذ رو با نقش مسجد سیاه  میکردم اونم در حالیکه موسیقی متن صدای فواره و حوض صحن تو حیاط  مسجد ه و این صدای بهشتی شر شر آب و نور سبز الهام بخش میشد و شعر شعله میکشید و تمام وجودم رو گرم میکرد تا من تک تک سلولهامو حس کنم همونجا میموندم تا خود اذان وضو میگرفتم تا آب گرد و غبار صبح تا الان رو از رو صورتم بشوره تا چشمهام بهتر ببینند تا دستهام شسته شده تا غذای عشقو با انگشتهام ببلعم دیگه الان جانمازمو کنار حوض باز کردم ا لله و اکبر که چه قدر بزرگ و زیبایی

و ما هم هزاران ساله دست به کار شدیم تا خودمونو زیبا کنیم   و دست به افرینندگی بزنیم

آجر روی آجر کاشی روی آجر گل و پرنده روی گچ نقش عشق روی فلز  و طبیعت روی فرش .. و موسیقی که سینه به سینه گشته/ نقش ساز هست و لی نوا در دل من در روح تو صدای دارالسلام بهشت رو فریاد میزنه  سالهاست که هنر در دلهای ماست تا خودمونروشبیه  منشا نور و محبت کنیم چون پاییزه حتما سردم میشه  حیاط رو ترک میکنم میرم به سمت محراب آروم آرو م قدم بر میدارم تا گلهای فرش زیر انگشتهای پام له نشن درست روبرومه دری که به بهشت باز میشه گلهای رونده بهشت از در بیرون زدن برگهاش هم همینطور یکی دره بهشت رو  در ثانیه منجمد کرده که ما صدها سال در حسرت پشت در بسوزیم جلوش زانو بزنیم و قدرت بگیریم بجنگیم  در این میدان حرب تا روزی سر به سلامت از محراب به در ببریم بجنگیم با بدیهای درون .

بهشت ..... بهشت .... حضور دائم نور غیبت بدیها و پشت دیوار محراب سرزمینی است که مرا میخواند و قفس تن مانع عبور.............

اما مگه من چه قدر عوض شدم یا چه قدر حرف نو و جدید واسه گفتن دارم .

راضیم شکر .

مگه یه آدم از زندگی چی میخواد.همین که محبت دارم به همه منو سیراب کرده

امیدوارم هیچوقت عوض نشم و به غیر از محبت نیاز دیگه ای حس نکنم .

البته یه چندتایی از بچه های کلاسم این حرفارو میخونن سر کلاس اخم و تخم کوچولویی

که هست اونم از محبته والا .

خلاصه که مخلص تمام حرفام همینه جز محبت هیچی تو دنیا نیست.

یارب مپسند که مکدر شود آیینه مهر آگینم

چرا واقعا وقتی عصبانیم هستم از دست کسی هنوز مودبم؟

 از ته دلم میخوام 4 تا گنده بارش بکنم ولی نمیتونم .

  به دلا یل  روانشناسی حتی قاتلا هم  تحت تاثیرشرایط خاصی  دست به ارتکاب جرم میزنن واگه هر ادم دیگه ای در شرایط مشابه بعضی  از همینها باشه همین کارو انجام میده.پس خیلی از اشتباهات ادمها از ندانم کاریه وخودشون از قصد این کارو نمیکنن  یعنی شرایط اجتماعی محیطیه که  شخصیت انسانهارو شکل میده که البته نا گفته نمونه که  قابل تغییر هم هست ولی بعضی هم زیاده روی میکنن اینه که من از کسی کینه به دل نمیگرم حتی یه قاتل.

تنها چیزی که منو اذیت میکنه اینه که  وقتی آزارت به کسی نرسیده باشه یه نفر بیجا  ازت خرده بگیره  فقط هی علامت سواله که میبنم و میپرسم

مگه من چی کارکردم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بازم میگم که هر اتفاقی دلیلی داره و قتی فکر مکنم میبینم اصلا مشکلی ندارم

هر کس هرچی میخواد بگه وقتی قلب پر از محب باشه نفرت جایی نداره

خدایش در همه حال ازبلا نگه دارد

دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای

فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد

هیچ چیز سر جاش نیست دنیا اصلا سر ناسازگاری داره با من اینروزا

 میدونم هیچی بی دلیل نیست .

ادم سعی میکنه اسه بره اسه بیاد ولی یهباره تمام معادلات

به هم میریزه و یه علامت سوال بزرگ بزرگه بزرگ

سبز میشه و چراهای بزرگتر.

خداوندا خودت کمک کن امروز من از خودم بدم اومد

از خودم راضی نیستم

من به ایده ال رشدی ذهنی خودم نرسیدم

سلام

خوبم

شادم

غمگینم

همه چی همه نوع حس یکجا دم دست در آن واحد

ولی مثل قبل نیستم

شاید الان بهتر باشم نمیدونم

فکر میکنم یه کمی شدم عروسک کوکی

صبح سر کار تا عصر

open your books

which page

why are u late

why were u absent

we do need english we do need it

close your books

iam going to ask ..

بعد دوباره خونه

نهار

اینرنت

خواب

دوباره اینترت

شام

خواب

فعلا  همانطوری که همه

از آدم انتظار  دا رن هستم

اما  من این نیستم

من آن بادم که در کوهم

/من آن نورم که میجوشم واز این نورم جهانی را درخشانتر شادتر میسازم

/ من آن عشقم که سنگ مرده را جانی دگر بخشم

/من آن آبم/ دل غمگین و پژمرده خرم و شاد میدارم

/کجا رفتند  آبو نور و باد این سه/ که تکرار است کارم تکرار هر روزه

همینجوری یهو تابستونو تعطیلاتشم تموم شد عمر میگذره

این سه را چشم در راهم تاخودم باشم

قبل از تموم شدن سفر

يه خبر مهم داغه داغ

هيچ هواستون هست ما در چه مرحله اي هستيم؟

ادبيات ما در مرحله گذر قرار گرفته ما يه حلقه مفقوده هستيم

كه پيدا شديم تا  گذر از نثر كلاسيك به عاميانه رو شاهد باشيم

 شايد هم نبينيم !.

ما نسل گذر هستيم  ما نه جرات كلاسيك بودن رو داريم نه جرات

 كاملا عاميانه شدن رو.

ما هممون جونهاي اين نسل نه تو ادبيات نه تو شيمي و فيزيك

(چرا هميشه شيمي و فيزيك كنار هم ميان لابد شيمي و رياضي

 تركيب زشتي هستن)حرف جديدي واسه گفتن نداريم لطفا از من

 ايراد نگيرين منظورم يه سبك نو يه تحول اساسيه  .

نوزاد متولد اول ارديبهشت 88 تولدت در مرحله گذر مبارك

شايد تو يك ردپاي جديد از خودت در برف به يادگار خواهي گذاشت .

اين مطلبو ديشب ساعت 2 نوشتم امروز كه typeshكردم يادم افتاد

 فردا يه عزيز به جمعمون اضافه ميشه

آرمين و صوناي عزيز تولد پسرتون مبارك ياشه

 يادش بندازين واسش چه آرزويي كردم

ممنون فریبای عزیزم اولین نفری که متوجه شد شما بودین شاید

 هم بقیه دیدن ولی روشون نشده که بگن واقعیت اینه که نو آوری

 بود وجود ۳ تا  ه ه ه  در کنار هم منو وسوسه کرد تا شاید یه نو آوری

بیمزه از نسل گذر سر بزنه تا تبدیل شه به هیچ هواستون هست

خودم خوشم اومد حمین شما چه طور

وین خیالی باطل باطل بود

کاش جمله هایم اندکی موزون بدند

یا که حتی نغز و پر معنی بدند

فرق را باید دید حس کرد و ستود

اسم شعر و شاعری از خود زدود

شعر پرده بردار رموز سری است

حرفهای ناگفته این خالق است

پس یقینا

شعر گفتن

کار من این بنده عاصی/کوچک/ناتوان/نیست/نبود

یکچنین کاری عظیم  از آن آشنای حریم حق بود 

در آن لحظه ی نادر مرد به خود گفت:

آن چه برای شادمانیم خواستارم

این است که در کنار تو در ایسلند آرام بگیرم

در روزی بزرگ .

و با تو اکنون را سهیم شوم

هم چنان که مو سیقی

یا طعم میوه ای

تو را با خود سهیم میکند.

در آن لحظه نادر

مرد در کنار او در ایسلند بود.

خورخه لوییس بورخس

شاید مهرم کشتی شود /من سوارش

بگذرم از طوفان دریاها سلامت/

راه را نشناسم /ناخدایش

تو ای موی سفیدت  یادگار

 سالها مهر ورزیدن

دهر  پير امروز  باز  از  نوجواني  ميكند

 ذر ه سان خورشيد رقص از شادماني ميكند

بر فراز سدره  با  پيك  خدا  روح  الامين

مرغ بخت خاكيان  هم  آشياني  ميكند

جان حق جويان مهجور به محنت مبتلا

از وصال  يار  جاني  كامراني  ميكند

ميزبان خان رحمت خاص و عام  را

بر سر خان ولايت ميهماني  ميكند

پرده بر دارم ز مطلب پرده دار كاينات

پرده برداري ز اسرار  نهاني ميكند

گوش جان هر لحظه از خنياگران بزم قدس

استماع نغمه هاي آسماني ميكند

فاش گويم در غدير خم به امر كردگار

مصطفي در نصب حيدر جان فشاني ميكند

ني همين بر اهل دل حق را نمايد آشكار

لطفها هم با محبان زباني ميكند

مدح ميگويد اميري را كه در ملك وجود

ز ابتدا تا انتها او حكمراني ميكند

با مرقع جامه ونان جوين شاه جهان

از پي پاس مروت زندگاني ميكند

كي اداي شكرآن مولا شود امكان پذير

ز آنچه لطفش با صغير اصفهاني ميكند

بندگانیم ما همه معبود بر در گاه تو

هر کسی از ظن خود محبوبتر در نزد تو

عاشقم دوست میدارم تورا

ای همه عشق و محبت ای خدا

این سخن یادگار است از مولا علی

ترس/مرگ را قطعا اخی

هر که از ترس /رافت حق فراموشش شود او مرده است

با عشق باید رو بدرگاه خدا کردن نه از روی هراس

شخص مرده با عشق سر و کارش کجاس

زانکه من عاشقم دوست میدارم تورا

جان فدای این رسول مهربانت میکنم

جز مهر بر لب نراندو قلب او با مهر بود

پس یقینا دین تو سرتاسرش با عشق بود

عاشقم دوست میدارم تورا

ای همه عشق و محبت ای خدا

مریم محمدیون          تیر ۸۷

خداوندا روزها میگذرند و زمان بزرگترین دشمن ما ست از برای

بهتر شدن و بهترین دوست که نوید دیدار میدهد و چه حیف که

 آنقدر زیبا نباشیم که خویش را  نتوانیم در آینه محبتت ببینیم

اگر با بار هیچ به نزدت آیم....................

خوب خواهم بود بهترین خواهم بود چون بهترینی که اگر نباشم

بار شرمندگیم را هیچ کس به  دوش کشیدن نتواند خوب خواهم

شد از روی عشق که من هراس نتوانمش خواند که شرمگین

بودن از روی زیبا دردناکترین عذابهاست.

 شیخ شهاب الدین سهروردی

 در آن نفس میکشیده.

سهروردی وجود را امری اعتباری و عقلی میداند و

 ماهیت را که اصل است و همه عالم از آن تشکیل

 یافته ۴ قسم ذکر کرده است.

نور است یا ظلمت و هریک از این ۲ جوهر است یا عرض.

اما نور جوهری شامل نفوس و عقول است و مراتبی دارد

که بالاترین آنها نور الانوار است.................

برای مطالعه بیشتر ۷ رساله شیخ با نام آثار فارسی وی

 به انتشاراتی اقبال رجوع شود.

گر عشق نبودی و غم عشق نبودی

                        چندین سخن نغز که گفتی که شنودی؟

ور باد  نبودی  که  سر  زلف  ربودی

                       رخساره معشوق به عاشق که نمودی؟

۸ مرداد روز بزرگداشت شیخ شهید شهاب الدین سهروردی 

                                  بهترین  روزهایم لحظه هایم  با  تو  بود

زندگی نامم حضورم را من کنون در این جهان

                                باری اما زیستن این نیست ‌، آن با  تو  بود

درد این  دوری  این قلب را خشکانده  است

                               قلب نیست این پاره پاره ،آن زمانها قلب بود

۳سال است از برایم ۸۰ سال بگذشته است

     ز عمر نوح بیشتر بگذشت بر من، نیست این زیستن آن با توبود

این اولین باری که تصمیم گرفتم یه چند خطی از خودم که شاید اسم شعر

هم  نمیشه روش گذاشت رو تو وبلاگم بگذارم و اینم به خاطر دیدن یه مطلب

 از یکی از دوستان بود .( و خود من زندگی کردن واقعی را همزمان با زنده بودن

 استادی بزرگ میدونستم پدر بزرگی عزیز که بعد از رفتنشون زنده مانی را

 در حال تجربه کردنم که زندگی کردن با او بود )  و

حالا عین این مطلب را برای شما میگذارم 

         

من فکر میکنم لحظاتی را میتوان      زندگی دانست که حاضر باشیم تمام عمرمان را به مرور آن لحظه ها بگذرانیم. لحظاتی که در هنگام سپری شدنشان، با خود آرزو میکنیم ای کاش می شد زمان را در همین لحظه منجمد کرد و بر این لحظه، ابدیتی بنا کرد. چقدر زندگی کرده ایم؟ چند سال؟ چند ماه؟ چند روز؟ چند ساعت؟ چه میزان از زندگیمان بوده که هر لحظه آرزو کرده باشیم که ای کاش، هیچ گاه لازم نباشد سر از خمار مستی اش برداریم؟   شاید هنر زندگی کردن این باشد که بکوشیم از لحظه های عادی و گذرا، چنین ابدیتی بسازیم.   شما چقدر زندگی کرده اید؟   از وبلاگ برای فراموش کردن

من که با این شعر نظرم و گفتم

 ثانیه ها این قلبها سالی را در مقابل خوددارند پر از ناشناخته ها و

اگر لحظه ای این قلبها متحد شوند خداوند دعای این قلبها را بی

جواب نخواهد گذاشت .پروردگارا روزها از پس هم میگذرند و ما

شرمساردر برابرت ما را ببخش که هرچه از ما سرمیزند از نادانی

 است ما را ببخش که فقط با امید به عفوت میتوانیم به درگاهت

 روی بیاوریم.هر چه که بر سر ما میگذرد همه از تدبیر توست

ولی خود بیان کرده ای که با دعا امکان تغییر میسر است.

ای جهان بخشی که روز و شب چو نور آفتاب

                  فضل و احسان تو دایم بر سماوات است وارض

من این سخنان را نمیگویم چراکه در برابر دیگر بندگان شما

هیچم امیدوارم بنده ای مقبول این نوشته ها را در آن لحظه بخواندو

وبخواهد.در سال نو شفای بیماران /تابیدن نور امید به قلب ناامیدان

بیداری غافلان/

مهربانی مهربانی مهر مهر محبت و محبت

 را در نهایت شرم خواهانیم.

 الهی مارا آنده که آن به

مطلب جدیدی بنویسم تا خون تازه ای تو وبلاگم جریان

پیدا کنه و زندگی دوباره شروع شه........................

آرزوی سفر به قونیه برایم دست نیافتنی مینمود.حال که نظری

 اینچنینی حداقل در موردقونیه ندارم مولانایی که در ترکیه وجود

 دارد را نیز متفاوت دیدم.گرچه خود حضرت نیز میفرماید.

هرکسی از ظن خود شد یار من.

آنهاهم به سبک خود مولانایی ساختند تا صنعت توریسم کشورشان

 را ارتقا بخشند.مراسم سمایی که هر ساله اجرا میشود زیباست

ولی فقط برای مدت کوتاهی چشم نواز است وتصنعی بودنش از

حال تعدادی از به قول خودشان سما زنها هویدا است و اجرای آن

عده با خلوصشان را هم از بین میبرد هرچند به استناد به شعر

یک استاد گرانقدر که میفرماید .

مستی خودرا نهان از مردمان باید نمود .با گروه دوم نیز موامق

 نیستم.موسیقی نیز تا حدی میتوانست منقلب کننده باشد اما

آن حس زودگذر نیز با نشنیدن اشعار مولانا محو میشد که اگر هم

ردپایی داشت بسیار اندک مینمودشور وجد وسماع باید همراه

 اشعار موزون خود حضرت باشد که انسان را از جای بلرزاند

مراسم هرچه پیش میرفت طنین این شعر بیشتر میشد

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید

 معشوق همینجاست بییاییدبیایید

تا  بجوشد  آبت از بالا  و پست

دی گله ای ز طره اش کردم و از سر فسوس

گفت که این سیاه کج گوش به من نمی کند.

خلاصه که به سعی خود نتوان برد پی به گوهر مقصود  که اگریار شود لطف خدا

و نظری با ما باشد در زمان خویش واقع خواهد شد .گرچه دست از طلب ندارم .گله

 ای که میکنیم  از برای بازار تیزی است .

.آیا در این خیال که دارد گدای شهر 

روزی بود که یاد کند  پادشاه  از او  

به امید مهر و عفو گنه فرسای او که  از دریای لطفش نیم قطره ای توشه

سازیم.       

انچه حقیقت نیست واقعی نیست.

توهم است اگرچه واقعی به نظر میرسد.

عشق واقعی است .

به نام خدا که مرا افرید و من سهمی دارم از زیستن و برای زندگی میجنگم که بهترین

 باشم تا همرنگ واقعیت شوم .سکون مخالف حقیقت است ومن بهترین را میخواهم

برای بهترین   شدن فرا میگیرم و فرا خواهم گرفت. لحظه ها ارزشمندند و هر ثانیه

فرصتی است برای  کسب علم و معرفت که معرفت یعنی شناخت  و شناختن خود

که به شناخت پروردگار منتهی ......................... میشود .پس ستایش میکنم

 حرکت را واز سکون  و سستی دوری میجویم .

آمین